hayallerim ve mısır

HEDİYELEŞME

2011-12-29T08:11:00.001-08:00

KAYSERİ-GERMİR KÖYÜ

2011-11-08T13:00:00.000-08:00

Öncelikle hepinizin Kurban Bayramını kutlarım sevgili dostlar.

Önce şehitler, sonra Van depremi derken sarsıldık hepimiz. Belki bu Bayramın yüzü suyu hürmetine Rabbim aynı acıları tattırmaz bize.

Size daha önce de sözünü ettiğim bir Ermeni köyünün resimlerini ekleyeceğim buraya. Hani Ahlat Harabeşehiri anlatırken bahsettiğim Kayseri'nin merkeze bağlı Germir Köyü. Hani şu meşhur Amerikalı yönetmen Elia Kazan'ın memleketi. Bizim eve çok yakın ve yazın orayı gezme fırsatı buldum.

Bu arada Germir Ermenice bir isim, Türkçesi kırmızı demek, biz işte ağız alışkanlığı Germir diyoruz fakat bu köyün adı değiştirildi artık Konaklar diye biliniyor.

Aşağıdaki resim şuan köyde bulunan 3 kiliseden biri

Bu ev benim favorim

Bu ev de bir zamanlar han olarak kullanılıyormuş

Bu alet de zeytinyağ yapımında kullanılıyormuş

Evlerin içinin fotoğraflarını çekemedim ama hemen her evde bir in mevcut. Yani Ahlat'taki gibi koca kayalar oyulmuş. Ermenilerden sonra oraya yerleşen aileler bu inlere ek olarak odalar yapmışlar ve inleri de benim gördüğüm kadarıyla mutfak olarak kullanılıyor. Yazın serin, kışın da sıcak oluyor bu inler. Şimdilik bu kadar:))

YASTAYIZ

2011-10-21T11:18:00.000-07:00

Kayıtsız kalamadım, yazmak istedim, tepkimi göstermek istedim, balkonuma şanlı ay-yıldızımı asmak istedim ama yapamadım. Bu sindirilmişlikten bıktım artık. Lanet olsun bize bunu yaşatanlara, bu it sürülerine prim verenlere.

Başımız sağolsun vesselam.

AH DE VEFA-SIZLIK - LİBYA

2011-08-09T15:38:00.000-07:00

Uzun zamandan beri yazmak istediğim bir konuydu bu. Libya'ya yaptığımız vefasızlıktan başka birşey değil. 1974 Kıbrıs Barış Harekatında bize askeri yardımda bulunan yegane ülke olan Libya'ya cevabımız bu olmamalıydı. Bu harekata ABD karşı çıkmış, ambargo koymuş felan filan, Libya lideri Kaddafi de bizim yanımızda yer alarak, zaten bozuk olduğu batılılarla iyice açmış arayı. Türkiye'ye yardım etmiş, üstelik karşılık beklemeden.

Şimdi muhalifler diye adlandırılan bir grup Kaddafi'ye karşı çıkmakta ve Türkiye ise muhaliflerin liderleriyle görüşüp şu kadar ayni şu kadar nakdi yardım yapacağız diye ortaya atılmakta. Acaba Libya'nın petrolüne göz dikmiş olan Nato'ya neden yardım ediyoruz? Bunu düşünmekten kendimi alamıyorum. Şimdi Kaddafi kalksa PKK'ya yardım etse, destek verse biz ne yapardık? Bence olaya bu açıdan bakmalı ve bence Türkiye Libya'nın bu son durumunda taraf olmamalıydı, illa olması gerekiyorsa Kaddafi'den yana olmalıydı. Yegane dostlarımızdan biri olan Libya'yı kaybetmemeliydi.

Bir başka beni düşündüren konu da; çok değil 2 yıl önce Kaddafi'nin 40. yıl kutlamalarına Sn. Emine Erdoğan'ın da içinde bulunduğu bir heyet katılmış ve Libya'da bizzat Kaddafi'nin eşi tarafından ağırlanmıştı. 2 yıl sonra sırtını dönebileceksen, neden 40. yıl kutlamalarına katılıyorsun?

Libya hakkındaki görüşlerimi daha önce de yazmıştım, Libya'yı diğer Arap ülkelerinden ayırdığımı da belirtmiştim. Halbuki benim blogumun adı "Hayallerim ve Mısır". Mısır'da da ayaklanmalar oldu ama onlar için tek kelime bile yazmak gelmiyor içimden. Ama Libya halkı ile Türk halkının dostluğu, dostluktan da öte. Çok samimi, çok içten insanlar. Ve benim bu yazıyı yazmamdaki sebep ise bu çok samimi dostlarımdan birinin Türkiye'nin Libya'ya karşı hareket etmesine haklı olarak alınmış olmasıdır.

Son cümlem ise Türkiye konumundan dolayı çok fazla dosta sahip olmayan bir ülke ve bizim de iç ve dış sorunlarımız varken bu azıcık olan dostlarımızdan birini bile kaybetme lüksümüz yok.

Libyadayken çekilmiş birkaç fotoğrafla kapatıyorum konuyu.

SİGARAYA SON

2011-08-04T16:13:00.000-07:00

Kaç gündür yazacam, bir türlü yazamıyorum. Belki de iyice emin olayım diye bekledim ama artık yeter, artık gururla ilan etmenin zamanın geldi. SİGARAYI BIRAKTIM. Dur yahu daha mı büyük yazmalıydım, olay büyk ne de olsa. 6 gündür sigara içmiyorum, zannettiğim kadar zor da olmadı işin gerçeği. Bu şekilde olacağını bilseydim daha önceden denerdim bırakmayı.

Düşünüyorum da yarı yaşımla eşit benim sigara maceram. 16 yıldır içiyordum ve bitti, özgürlüğüme kavuştum.

Bu resmi netten buldum. 6 gündür içmiyorum ya ben sigarayı, ilk olumlu etkilerini cildimde gördüğüm için bu resmi ekledim. Nasıl tarif edeyim bilmiyorum, cildim açıldı resmen, parlıyorum. Bana mı öyle geliyor diyecem ama hayır 2 gündür her gören soruyor ne yaptın sen yüzüne diye.

Gelelim sadete, sigarayı bırakma girişimim başarıyla sonuçlandı diyebilirim, yine de ilk bir ayı atlatmak beni iyice rahatlatacak. Ramazan ayında olmamız ayrıca kolaylaştırdı bu girişimi ve ilk ayı daha kolay atlatmamı sağlayacak diye düşünüyorum.
Sigarayı Bıraktıktan sonra insandaki olumlu değişiklikler

20 dakika sonra

Kan basıncı ve kalp hızı normale döner. Eller ve ayaklar dolaşım normale döndüğü için ısınmaya başlar.

8 saat sonra

Kanda oksijen düzeyi normale döner. Kalp krizi riski düşmeye baslar.

24 saat sonra

Karbonmonoksit (egzoz gazı) vücuttan atılır. Akciğerlerdeki balgam ve diğer birikimler temizlenmeye başlar.

48 saat sonra

Nikotin vücutta artık saptanamaz. Tat ve koku alma duyularınızın daha iyi çalıştığını hissedersiniz.

72 saat sonra

Solunum yolları gevşediği için nefes almak kolaylaşır.Kaynakwh webhatti.com:

2-12 hafta sonra

Dolaşım bütün vücutta düzelir. Akciğerlerinizdeki balgamı atmaya başlarsınız ve öksürük, balgam, nefes darlığı ve hırıltı bulguları geriler Vücut enerjisi artar. Yürümek kolaylaşır.

3-9 Ay Sonra

Öksürük, nefes darlığı düzelir. Akciğer işlevi yüzde 5-10 oranında artar.Kaynakwh webhatti.com:

1 Yıl Sonra

Koroner Kalp Hastalığı riski %30 azalır.

5 Yıl Sonra

Akciğer kanseri riski sigara içenlerin riskinin yarısına iner.

10 Yıl Sonra

Koroner Kalp Hastalığı riski %30 azalır.

15 Yıl Sonra

Koroner Kalp Hastalığı riski, hemen hemen sigara içmeyenler kadar olur.

Sonuç olarak da inşallah bu yazıyı okuyan dostlardan en azından biri sigara bağımlılığına son verirse inanın kendi bıraktığıma sevindiğimden daha çok sevineceğim. Yaşamak güzel, sağlıklı yaşamak herşeyden güzel. Ben bırakabildikten sonra herkes bırakabilir.

BU YILIN ÖZETİ

2011-07-31T16:48:00.000-07:00

Erken oldu galiba ama öğretmen olduktan sonra okulların kapanmasıyla yıl bitiyor gibi sanki. (Eğitim- öğretim yılı mı desek:)))

Neyse fotolarla anlatmaya çalışacağım.
Öncelikle malumunuz Batman'a atanmıştım Aralık ayında.

Yeni şehre ve okula alışalım derken yarıyıl tatili geldi, memlekete geldik ve geri döndük. Sonra bi süpriz aman Allah'ım abim nişanlanıyor, hem de aniden.

Bu kısa süren şoktan sonra abime ve yengeye mutluluklar dileyip tekrar döndük Batman'a. Bu defa etkinliklerimiz başladı. "Önce Kutlu Doğum Haftası" münasebetiyle düzenlenen programda ud eşliğinde ufacık bir konser verdik,

Bir kaç hafta sonra okulumuzun geleneksel pilav günü vardı,

Bu arada sizce hiç gezmedim mi?

Batman'da olup da Hasankeyf'e gitmemek olmazdı değil mi? Peki siz hiç .....

NAR ÇİÇEĞİ gördünüz mü?

Peki Hasankeyf öyle bir resimle anlatılır mı?

Mardin Nusaybin yolu üzerindeki Beyaz Su denilen piknik alanı da görülmeye değerdi. Akan dereciğin üstüne yapılmış tahtlarda piknik yapıp dinlenebilirsiniz.

Ee tabi Diyarbakır'a da gittik, pek taihi bir gezi olmadı ama, yine de güzeldi.

Ve memlekete dönüp abimin önce nikahını kıydık sonra düğününü yaptık. Düğün fotoları henüz bana gelmedi o yüzden sadece nikahtan bir kare ekliyorum.

Bu arada kucağımdaki büyük abimin kızı, kız halaya derler ama bu çocuğun benimle alakası yok:))))

Eh şimdilik bu kadar, sıkılmadınız dimi?

ERMENİ ŞEHİDİMİZ

2011-04-30T16:50:00.000-07:00

Evet üzerinden bayağı zaman geçti, birkaç gündür yazmak istiyordum ancak yazamadım.

24 Nisan günü Batman'da bir kaza kurşunuyla şehit olan Ermeni askerimiz Sevak Şahin Balıkçı için bu yazım.

Dinimiz bir, kültürümüz bir ama dilimiz ayrı olduğu için (!), bu kutsal görevi, vatani görevi yapmak istemeyen Türkiye vatandaşlarını düşündükçe, bu Ermeni kardeşimi saygıyla anıyorum. Bu bir ders aslında almak isteyene. Bir kaza kurşunu ile, şehidimizin babasını pek tatmin etmemiş olacak ki "Arkadaşının kaza kurşunu ile ölen kişi şehid olur mu" diye oğlunun şehitlik mertebesini kuşkuyla karşılayan, sanki; bir çatışmaya girse ve orada kahpelerin attığı bir kurşunla hayatını kaybetseydi biricik oğlu, belki daha az üzülecek olan o mağrur babaya şunu söylemek isterdim. "Bu ülkede yaşayan, bu ülkenin ekmeğini yiyen öyle hain, öyle şerefsiz kuklalar var ki, başlarındaki adi itin emriyle askere gitmeyen, askerimize ateş açan haysiyetsizlere senin oğlunun askerliği ve Türk Bayrağına sarılı tabutu onların yüzlerine tokat gibi inmeli. Mekanı cennet olur inşallah."

ŞÜKÜR KAVUŞTURANA

2011-04-23T14:49:00.000-07:00

Daha yeni gördüm kapanan blogların açıldığını. Hemen yazayım istedim.

Ne kadar uzun zaman geçti. Evladından ayrılmak gibi bir şeydi. Zaman zaman yazmak, gezdiğin yerleri resimleriyle paylaşmak, blogger dostlarının yazılarını okumak, yeni şeyler öğrenmek ve bunlardan birden mahrum kalmak. Şükür ki tekrar birlikteyiz.

Yeni yazılarımla inşallah yeniden birlikte olacağım sizlerle, hepinizi öpüyorum.

HEDİYEM VAR

2011-01-10T12:54:00.000-08:00

Bugün itibariyle izleyici sayım 50 olmuş. Ben de bu sayının şerefine direk 50. izleyicime hediye vereceğim. Henüz ne olduğuna karar vermedim ama karar verir vermez resimlerini yayınlayacağım.

Bu şekilde de devam etmek istiyorum, her 50 ve katlarındaki izleyicilerime değişik ödüllerim olacak.

Bu arada 50. izleyicim olan Öznur Beyhan "atavedunyası" blogunun sahibi bana ulaşır ve adres bilgisini verirse bu hafta hediyesini kargolayacağım.

YE, DUA ET.......

2011-01-09T08:52:00.000-08:00

Geçen hafta bu iki kitabı bitirdim. Önce Ye, Dua Et, Sev'i okudum, güzeldi, sürükleyiciydi. Herkesin kendinden birşeyler bulabileceği bir kitap. Fakat ikincisi biraz zorla yazılmış gibi geldi bana. İlkinin heyecanını bulamadım bu kitapta. Evlilik tarihi ile ilgili araştırmalar, kendini evliliğe razı etmeler felan ...

Aslına bakarsanız benim aklıma ne geldi; yeni biriyle tanışma, ilişkinin ilk günleri felan ne kadar heyecanlı olur değil mi? İş evlenmeye gelince, evlilik hazırlıkları, o zamana kadar farkedilmemiş ya da görmezden gelinmiş farklılıklar ortaya çıkar.

Demek istediğim bu iki kitap gerçekten "Gerçek"leri yansıtmış, kaldı ki zaten gerçek bir hikaye...

2011

2010-12-31T10:52:00.000-08:00

Batman'a geldim, yerleştim, gezdim ve beğendim. Bu telaş içinde blogumla fazla ilgilenemedim. Ama yılbaşı için bir mesaj yayınlamak istedim. Ve 2011'den hepimiz için booool şans diliyorum, herkesin dileklerine kavuşmasını ve 2011'in 2010'u aratmamasını da diliyorum. Sağlık diliyorum, mutluluk diliyorum, barış diliyorum.

İyilikler ve güzelliklerle gel 2011:)))

BATMAN

2010-12-07T16:46:00.000-08:00

Şimdi acaba ben o "Yarasa Adam"dan mı bahsedeceğim yoksa ülkemizin güzide şehirlerinden biri olan Batman'dan mı?

Malumunuz üzere atama bekliyordum ve atandım. Hem de Batman'a:) Neden hem de? Çünkü Batman benim ilk tercihimdi. Yani tercih ettikleri arasında ilk tercihinin gelmesi mutlu ediyor insanı. Mesela ÖSS'de 8. tercihime yerleşmiştim, ilk öğretmenlik atamasında 12. tercihimdi Adilcevaz. Şimdi ilk tercihim geldi. Mutluyum. Darısı bütün atama bekleyenlerin başına.

Batman'a daha önce gitmiştim birkaç kez, nisbeten güzel ve büyük bir şehir. Buradaki ev arkadaşım geçen yıl şubatta atanmıştı oraya, o sebeple ziyaret etmiştim. Şimdi yine beraber olacağımız için ayrıca mutluyum.

Ne diyeyim Allah buradaki günlerimi aratmasın. Bekle beni Batman yarın oradayım.

SIMURG; OTUZ KUŞUN ÖYKÜSÜ

2010-11-06T15:17:00.000-07:00

Efendim, vakti zamanında sadece kuşların yaşadığı bir memleket varmış. Kuşlar kendilerine bir padişah seçmek istemişler. Sormuş soruşturmuşlar; padişahın Kafdağı denilen uzak, çok uzak bir diyarda bulunduğunu öğrenmişler. Padişahın adı da SİMURG imiş... Kuşlar, hep birden Simurg'a gitmeyi, onun önünde diz çökmeyi ve ona kavuşmayı dilemişler. Önlerinde çok çeşitli engeller, dik vadiler ve aşılması güç dağlar varmış. Fakat bir kez karar vermişler, ölmek var dönmek yok diye. Kafdağı'nın ardına ulaşmak için topluca yola koyulmuşlar. Yolun yarısına gelmeden kuşların çoğu ölmüş. Simurg'a ulaşabilmek için, önlerinde daha aşılması zorlu yedi engel varmış. Bu yedi aşamayı da atlatmak için kuşlar çok gayret sarfetmişler. Bütün arzuları Simurg'un huzuruna ulaşabilmekmiş. Çetin bir savaş vererek ve binbir türlü zorluklarla karşılaşarak bu yedi alanı da geçmişler. Kuşlardan pek azı hayatta kalabilmiş. Sonunda Kafdağı'na ulaşabilmişler. Ulaşmışlar ama, gel gör ki, milyonlarca kuştan geriye sadece "otuz" kuş kalmış. Onlar da can çekişmekteymiş. Bir de bakmışlar ki, Kafdağı'ndaki Simurg, aslında kendileriymiş! (Simurg, Farsça otuz demekmiş.)

Taşkın Tuna, "Oku" Ama Neyi kitabından alıntıdır.

İSTANBUL HATIRASI - AHMET ÜMİT

2010-10-26T06:07:00.000-07:00

Polisiye severim, hatta Agatha ablamızın bir sürü kitabını okumuştum.

Ahmet Ümit'in de birkaç kitabını okudum. Bu kitabı da polisiyevari, güzel, zevkli, heyecanlı ve sürükleyiciydi. Yalnız Ahmet Ümit'in değişik bir tarzı var gibi, öldürülenler kesinlikle ölümü hakeden insanlar, ama ölümü haketseler de öldürenler cezasını çekmeli gibi.

Bab-ı Esrar kitabında da sanırım böyle kötü insanların ölmesi söz konusu idi.

Heyecan severlere, tavsiye edebileceğim bir kitap; İstanbul üzerine, İstanbul'u sevenler üzerine, İstanbul için cinayet işleyebilenler üzerine güzel bir kitap. Bu arada İstanbul ve tarihi hakkında da pek çok şey öğrenebileceksiniz.

ÖYLE BİR GEÇER ZAMAN Kİ

2010-10-05T14:25:00.000-07:00

Şarkısını da severdim, tabi ya Erkin Koray o farklı sesiyle ne de güzel yorumlamıştı.

Ama ya dizisi, sevilesi, ibret alınası bir dizi.

Benim bir televizyon dizisini buraya taşımam ise, bu hikaye benim hikayem diyebilecek kadar senaryosunun benim yaşadıklarımla örtüşmesi. Zannediyorum 3. bölümüydü bugünkü. Tek düşüncem kendi hayat hikayemi sanki bir senariste anlatmışım da o da bu hikayeyi televizyona taşımış. O kadar tanıdık yani. Evimizin en küçüğü kardeşimin de adı Osman, tıpkı filmdeki gibi, bu kadar olur.

İzlesem mi, izlemesem mi bilemiyorum. Çok gerilerde kalmış, üstünü zorla kapattığım, taaa gerilere ittiğim hatıralar canlanıyor bir bir. Bir zamanlar yaşadıklarını tekrar izlemek tuhaf geliyor insana, hele bu yaşadıkların hala seni derinden etkiliyorsa. Düşünün ki izlemek bile tuhaf geliyor, peki ya yaşamak.....

Ez cümle oradaki herbir karakterin bundan sonra nasıl yol alacağını da tahmin edebiliyorum. İzleyip görecez, herbirinin nasıl dağılacağını ve dağıtacağını.

YENİ ŞEHİR KOKUSU

2010-09-11T16:36:00.000-07:00

Ne demek şimdi bu diyebilirsiniz, anlamsız da gelebilir hatta. Fakat evet benim için gittiğim her yeni şehrin ayrı bir kokusu vardır. Bu kokuyu ilk oraya gittiğim zaman ve oradan ayrılacağım zaman alırım.

Malumunuz tam 1 sene önce öğretmen olarak Adilcevaz'a sözleşmeli olarak atanmıştım. Buraya ilk geldiğimde biraz önce bahsettiğim bir yeni şehir kokusu algılamıştı beynim. Bu sene kadroya geçmek için başvurdum, tercihlerimi yaptım ancak bilin bakalım ne oldu? Bu KPSS' de kopya iddiaları yüzünden atamalar ertelendi. İşte Bitlis Adilcevaz'ın kokusunu bugün tekrar algıladı beynim. Bundan çıkarttığım sonuç, atamakar yakındır:)))

Benim gibi bekleyen herkese Allah yardım etsin.

DOĞUM GÜNÜM

2010-08-17T15:17:00.000-07:00

15 Ağustos benim doğum günüm. Evimizin bahçesinde ailem ve arkadaşlarımla mütevazi bir kutlama yaptık. Ablamın hazırladığı devasa boyuttaki pasta sanırım gündüzü oruçlu geçirdikten sonra en güzel hediye idi.

Bir de hep içimde kalmıştır, ben lise yıllarımda hiç doğum günü kutlayamamıştım. Okullar tatil olduğu için arkadaşlarımın çoğu da tatilde olurdu. Aslında, hala yaz çocuğu olmanın verdiği sıkıntıyı yaşıyorum, bakınız resimler.:)))

DADALOĞLU ŞENLİĞİ

2010-07-30T14:21:00.000-07:00

Evet dostlar tatildeyim, üstelik ilk bir ayı da bitirdim rüzgar hızıyla. Geçen Pazar günü ma aile Dadaloğlu Şenliğindeydik. Kayseri'nin Tomarza ilçesinin en eski adı Taf, sonraki adı Özlüce şimdiki adı ise Dadaloğlu olan kasabasında yapılır bu şenlik her sene.

Avşar demek, öz Türk demek, Avşar demek vatanına milletine bağlı demektir. Direk Kayı Boyunun bir koluna bağlıdır Avşarlar. Malum Dadaloğlu da bir Avşar ozanıdır. Şiirlerini öz Türkçe ile yazmış bir Avşar Beyidir. En bilinen şiiri ise

Avşar Elleri

Kalktı göç eyledi avşar elleri

Ağır ağır giden eller bizimdir

Arap atlar yakın eyler ırağı

Yüce dağdan aşan yollar bizimdir

Belimizde kılıcımız kirmani

Taşı deler mızrağımın temreni

Hakkımızda Devlet Vermiş Fermanı

Ferman padişahın dağlar bizimdir

Dadaloğlum yarın kavga kurulur

Öter tüfek davlumbazlar vurulur

Nice koç yiğitler yere serilir

Ölen ölür kalan sağlar bizimdir

Şimdi diyeceksiniz ki bu nasıl vatan sevgisi, Devlete, Padişaha baş kaldırmış bu ozan diye. Bu olayın da farklı sebepleri var sayın dostlar ve yine bunun altında yatan sebep vatan sevgisidir.

Atatürk resmiyle beraber Dadaloğlu'nun at üzerinde elinde sazıyla resmedilmiş posteri.

Bu sene yerel yönetim el değiştirince onu konuğu olarak Sn. Kılıçdaroğu geldi. Ama korumalarının çokluğundan net bir foto alamadık.

Santçımız Latif Doğan'dı.

Halk oyunları ekibi Avşar Halaylarını sergiledi.

Şenliğe gelince, bu sene o kasabanın belediye başkanı farklı bir partiden seçilince şenliğin tarzı da değişmiş haliyle.

MİMLENMEK

2010-06-29T14:49:00.000-07:00

Buralardan, yakınlardan bir dost bir meslekdaş beni mimlemiş. Severek kabul ettim mimi, bu da benim ilk mimlenişim. Mimlenmek ilk duyuşta kötü bir şey gibi gelse de blog dünyasında anlamı biraz daha değişmiş.

Mimin konusu "kelimeleri okuduğunuzda ilk aklınıza gelenler"

Felsefem : Asla vazgeçme

Hayat : Senin yaşamak istediklerin

Çocukluk : Çok uzaklardan birçok anı

Güneş : Işıltı

Gözler: Buğulu yeşil

Yıldızlar: Yalnızlık

Güzellik : Baktığın yere göre

Sevgi : Bulması zor

Aşk : Elde ettiğinde biter

Müzik : Klasik Türk Müziği

Dost : Yıllar geçse de kaldığın yerden devam etmek

Para : Zaruri ihtiyaç

Zaman : Herşeyi unutturur

Savaş : Barış

Ağlamak : Acı

Deniz : Van Denizi :))) (bu arada Van Gölü artık iç deniz olarak kabul ediliyormuş)

Ayna : Vazgeçilmezim.

Ben de bu mimi bu bloğu açmama vesile olan Laf Sandığı ve Made by Mine ' ye gönderiyorum.

MEKTUP

2010-06-16T14:55:00.000-07:00

Bu sana yazdığım ilk ve son mektup olacak, bu bloğu takip edenler, şöyle bi uğrayıp gidenler okuyacak ama sen bu mektubun tek satırını dahi okuyamayacaksın. Bu mektup seni anlatacak, beni anlatacak, benim sensiz ne durumda olduğumu, neler yaşadığımı anlatacak ama sen yine de bu mektubu okuyamayacaksın.

Nerden başlamalı bilmem ki, bu sekiz yıllık gönüllü mahkumiyeti anlatmaya. Var mıdır başka örneği, sanmam, bu kadar özveri gösterebilecek ikinci bir kişiye ben henüz rastlamadım. Zordur çünkü, sevgiyi tek başına yaşamak, büyütmek, olgunlaştırmak, korumak. Evet biliyorum ben talip oldum bu çetin savaşa. Şikayet etmiyorum aslında, çok mutlu oldum çoğu zaman, sen de beni birçok şeyden korudun. Ama sevginin bu türlüsü zor geliyor artık. Oldu mu sende de hiç, hani nefes alamazsın, oysa havayı içine çekersin ama sanki o hava ciğerlerini tam doldurmamış gibi, yarım nefes almış gibi olursun. Benim artık bütün nefeslerim bu şekilde, aldığım nefes sadece benim yaşamımı idame ettirmeme yetiyor, yani bana nefes almışım hissi vermiyor. Zorlanıyorum anlıyor musun, zorluyorum artık kendimi senden kopmaya. İstemesemde artık zorluyorum bu sevgiyi köreltmeye.

Anlaman lazım, ben elimden geleni yaptım, yapmaya çalıştım, bunu biliyorsun. Her sana yaklaşan adımımda birşeyler sanki bana engel oluyordu. Bunu çoğu zaman şöyle yorumladım, bu sevgiyi haketmek için bu engeli de aşmalısın, kolay ulaşırsan bir esprisi kalmaz, zor olsun ama güzel olsun. Ne kadar komik değil mi? Bu cümleler benim teselli cümlelerimdi, beynim uydurdu bunları ve kalbim de seve seve ikna oldu her defasında. Biliyor musun kalbim de isyan etti sonunda, inanmıyor artık ne yapsam da. Çünkü o da artık biliyor ki, her gönül böyle yaşamıyor aşkı, etrafına bakıp özeniyor birleşmiş ellere. Çok beklettin beni, kalbimi, beynimi. Artık beklemek zor.

Sana affet beni demeyeceğim. Sekiz yıl bu ağır yükü tek başına taşımak sanırım biraz bencilleştiriyor insanı. Seni sensiz yaşadım ben bunca yıl. Yanlış anlama hiç pişman olmadım bundan, ama artık zor, çok zor. Sil baştan yapmak, hayata başka yerden bakmak istiyorum. Senin gibi.........

KINIYORUM

2010-05-31T16:36:00.000-07:00

Evet kınıyorum, şiddetin her türlüsünü, savaşı, şu üç günlük dünyada, dünyayı herkese zehir eden yaratıkları kınıyorum. Orantısız güç kullanımı, yeni yeni sözcük dağarcığımıza girmiş bu cümleyi bize ayan beyan anlatan, yaşatan İsrail'i kınıyorum. Filistin'e yaptıkları yetmemiş gibi, oradaki mazlum halka yardım götüren gemiye saldırma cüreti gösteren alçakları kınıyorum. Duyarlı olalım lütfen, hepimiz kınayalım, yapabildiğimiz kadar. Yoksa haksız yere öldürülen, yerlerine el konulan zavallı insanlar birgün bizden hesap sorarsa biz ne deriz? İnsanlığımızdan utanmaz mıyız?

GÜNEŞİN YÜKSELDİĞİ YERLERDEYİM

2010-05-26T17:05:00.000-07:00

Geçen haftasonu esti ve şöyle bir tur atalım dedik bu bölgede. Görülmeye değer, gezilmeye değer yerlerdi. Kısa bir zamana o kadar çok yeri sığdırdik ki, belki bir daha gelme şansızmız olmaz diye. Ez cümle yorucu fakat çok güzeldi:)) Şimdi başlıklar halinde anlatmaya başlayacam, tabii bir kaç da resim ekleyecem, hadi iyi seyirler.

DOĞUBEYAZIT İSHAK PAŞA SARAYI

Nasıl anlatılır ki, babam buraya defalarca gelmiş ve bize defalarca anlatmıştı bu sarayı. Bana da görmek nasip oldu doğunun en ucundaki bu olağanüstü yapıyı. Kapanmasına son 15 dakika kala yetiştik, çekebildiğim kadar fotoğraf çektim, birkaçı aşağıda.

MURADİYE ŞELALESİ:

Çok güzel bir manzara, çok güzel bir yer. Burayı ve üzerindeki köprüyü Vizontele filminden hatırlarsınız. Tek kelime olağanüstü.

BAK HELE BAK

Bilyorsunuzdur, Van Kahvaltısıyla da ünlü bir şehirdir. Burası da Van'da bir kahvaltı salonu; ismi "Bak Hele Bak". Sahibi inanılmaz bir adam, müşterilerinin arasında dolaşır ve fıkralar anlatır veya bilmeceler sorar, bilmeceyi bilen kişiye de hediyeler verir pardon atar. Yani adamın tarzı bu, kendisi ayakta dolaşır soruyu sorar, doğru cevaplayana elindeki hediyelerden atar. Eğer yolunuz Van'a düşerse mutlaka burada kahvaltı yapın, hem olağanüstü bir kahvaltı yaparsınız hemde çok eğlenirsiniz.

Üzerimdeki lila şal, boynumdaki kolye ve bilezik verdiğim cevaplardan sonra bana atılan hediyelerden:)

ERCİŞ - BALIK BENDİ

Burası dünyada sadece Van Gölünde yaşayabilen İNCİ KEFALİ'nin yumurtalarını bıraktığı yer. Suyun üzerinde akıntıya karşı zıplayan balıkları görüne şok oldum, her ne kadar bu olayı TRT'nin hazırladığı bir belgeselde izlesemde, gözlerimle görünce çok bi ilginç geldi.

Buraya bu olaydan dolayı Balık Bendi diyorlar. Bu nehir Van Gölüne dökülüyor. Yani Balıklar göle değil, bu bende bırakıyorlar yumurtalarını. "Bu arada ben balık çok sevmeyen biri olarak, bu İnci Kefalinin tadını pek beğenmedim ama göl çevrsinde yaşayanlar bu balığın tadına bayılıyorlar."

Tabi gezimiz buralardan ibaret değildi, Van şehir merkezini, Edremit'i ve Doğubeyazıt'ın merkezini de gezdik. Kısmet olursa onların da fotoğraflarını yayınlayacağım.

AHLAT - HARABE ŞEHİR

2010-05-16T17:45:00.000-07:00

Kayalar oyularak ev haline getirilmiş. Sanırım bu Türkiye'de bir zamanlar yaşamış olan Ermenilerin ortak mimarisi; çünkü Kayseri merkeze bağlı Konaklar köyü olarak bilinen ve eski adı "Germir" olan bir köy var. O köyde de aynı mimari bulunmakta ama sonradan oraya Türkler yerleştiği için oyulan kayaların önüne birkaç göz oda yapılıp kullanılmış. Germir köyü deyince aklıma şu bilgi geldi, ünlü Amerikalı yönetmen Elia Kazan'ın bu köyde doğduğu biliniyor ve Elia Kazan'ın, Zülfü Livaneli ile birlikte Kayseri'ye gelip bu köyü gezdiğini hatırlıyorum.

Bu yapı da sanırım ibadethaneleri olsa gerek, çünkü bu şekilde süslü başka bir giriş yoktu. İçi de diğerlerine nazaran değişik tarzda ve daha yüksek bir tavana sahip, duvarlarında da sanırım mum koymak için özellikle oydukları kovuklar bulunuyordu. İçerisi çok karanlık olduğu için fotoğraf çekemedim.

Bu da evlerden birinin iç görüntüsü.

Bu pencere ya sonradan açılmış ya da restore edilmiş.

Bu köprü de Ahlat'a Selçukluların bir hediyesi, tabi günümüze kadar kalabilmesi için restore edilmiş.

Haftasonu gezimizi Ahlat'a yaptık yine, bu sefer "Harabe Şehir" adını verdikleri bir bölgeyi gezdik. Eskiden Ermenilerin yaşadığı yer olan bu bölge şu anda boş ve adından da anlaşılabileceği gibi harap bir halde, resimlerden ne demek istediğimi anlamışsınızdır.

CANIM ANNEM

2010-05-08T15:46:00.000-07:00

Şu saat itibariyle "Anneler Günü"ne girmiş bulunmaktayız annem ve ben senden kilometrelerce uzakta, senin hayallerini gerçekleştirmekteyim. Hep istedin öğretmen olmamı, bunun için beni büyüttün ve okuttun. Nihayet istediğin oldu ve beni senden bu kadar uzağa gönderen bu asil göreve başladım.

Düşünüyorumda ne çok uğraştın bizim için, hele de benim için. Sen mutlaka okuyacaksın dedin, her okuldan bunalıp yanına geldiğim zaman. Elime valizimi tutuşturup "az kaldı kızım" diyerek yolladın beni tekrar okula, hem de sana ne kadar düşkün olduğumu bile bile. Beni buraya yollarken bile "Kızım ağlama bak ben çok mutluyum, bak ben ağlamıyorum" dedin, ben hıçkırarak ağlarken. Ne sağlam bir annesin sen, aslında sen de üzülüyordun ama belli etmiyordun biliyorum.

İstediğin oldu annecim, bak buralara geldim görevimi yapıyorum. Ama sen yoksun, benim sana düşkünlüğüm azalmadı hem de hiç. Ama yoksun işte, yanımda değilsin. İnsan ne kadar büyüse de annesine olan düşkünlüğü azalmıyormuş demek.

Peki ben senin bu yaptıklarının, bu fedakarlıklarının karşılığını nasıl veririm. Beni dünyaya getirdin, büyüttün, emek verdin, beni ben yaptın, ayaklarımın üstünde durmamı sağladın annem. Ne çok şey borçluyum ben sana, nasıl öderim, hangi birini öderim? Annelerin hakkı ödenmez derler ya annecim, ne kadar doğru, ödeyemem hakkını.

Güzel annem, ne çok isterdim yanında olmayı, dizine yatmayı. Rabbim sana uzun ve güzel ömür versin annem, seni başımızdan eksik etmesin. Sen herşeyin en iyisine en güzeline layıksın. Bugün için sana ne alsam, ne yapsam, senin yaptıklarının yanında lafı dahi edilemez. Annem canım benim Rabbim inşallah seni çok daha fazla mutlu etme şansı verir bana.

Bu blogdan sana ancak gül armağan edebiliyorum. Kabul et annem. Seni çok seven kızın.....

GELİN BURALARA, GEZİN VE GÖL'ÜN BİRBİR RENGİNİ GÖRÜN

2010-05-07T13:40:00.000-07:00

Bu cami ile ilgili bir yazımda yanlış bilgi vermişim. Özürlerimle birlikte düzeltiyorum. Bu caminin mimarı Mimar Sinan ve dolayısıyla bu camii Osmanlı Döneminde yapılmış.

Farkedebiliyorsunuz değil mi Turkuaz'ı, göle mavi de diyemiyorum yeşil de.

İşte gökkuşağı ve benim çirkin yüzüm.

Baharın gelişiyle birlikte burada neredeyse aralıksız yağmur yağıyor. Yağmuru çok severim, neden bu kadar çok yağıyor diye serzenişde bulunmamamın nedeni bu. Seviyorum yağmuru, arınma gibi geliyor, bereket gibi geliyor. Yağmur yağarken resim çekemedim ama gökkuşağını yakalayabildim.

Çok ciddiyim, gerçekten gelin buralara, bazen bir manzarayı görmek pek çok şeye değiyor. Belki İç Anadolu insanıyım, denize olan uzaklığımdan bana bu şekilde geliyor olabilir ama hergün veya bazen her saat renk değiştiren bu göl, kendisini ziyarete gelenleri pişman etmez. İnanın bana :)))

YİNE KADIM AL SAHIR

2010-04-06T14:38:00.000-07:00

Bldiğiniz üzere ben Kazim Seher hayranıyım, buraya onun bir videosunu daha ekliyorum. Şarkısının adı "Al hob al mostahil" yani "İmkansız Aşk". Bu da yine beim favori şarkılarımdan biridir.

BURUK ACI

2010-04-06T14:22:00.000-07:00

Bugün TV'de Türkan Şoray ile Tanju Gürsu'nun oynadığı Buruk Acı filmini izledim. (Malum haftaiçi 2,5 gün evdeyim) Buruk Acı şarkısını bilirsiniz, sözlerini Tükan Şoray'ın yazdığını da.

Aklıma hemen 2 sene önce konservatuardan arkadaşlarımla birlikte gittiğimiz bir kafede 6 aylık eğitimden sonra ancak o kadar çalabildiğimiz udlarla Buruk Acı şarkısını çalıp söylemiştik. Sizinle de paylşmak geldi içimden:))

SIKILDIM YİNE

2010-04-06T14:08:00.000-07:00

Hareketli bir hayattan bu şekilde durağan bir hayata geçmek ilk başta yıllarca özlemini çektiğim bir şeydi. Şimdi ders saatlerim toparlandı ve ben 2,5 gün evdeyim. 2 gün de haftasonu, oooh değmeyin keyfime. Ancak Adilcevaz gibi küçük bir ilçede sosyal hayat sıfır olduğundan, kendimi temizliğe, kitaplara vermiş bulunmaktayım. Yakında alim olup çıkacam o olacak:)

Yine kaçasım geldi, bir yerlere gidip ortam değiştiresim. Yaz tatiline daha çok var. Yazın planlarım var ama yaza kadar nasıl dayanacağımı bilemiyorum.

Öğretmenlik gerçekten güzel bir meslek. Mesleğimden sıkılmış değilim, öğrencilerimi seviyorum. Aslında tek sorun şu görev yaptığım yer heryere, herşeye uzak.

Buraya kendi sınıfımın bir resmini ekliyorum. Bu resmin adı "Öğretmen Hallerim" olsun.

NİHAYET PİRAMİTLER

2010-04-05T14:21:00.000-07:00

Bu pozu o kadar çok hayal etmiştim ki.

Resim çektiğim yerden arka tarafa döndüğünüzde manzara bu, düşünün bu evlerden birinde oturduğunuzu, hergün sabah perdelerinizi dünyanın yedi harikasından birine açıyorsunuz.

Bloğumun adı "Hayalleri ve Mısır" ama ilginçtir, Mısır denince ilk akla gelen şeyin yani Piramitlerin resimlerini eklemekte nedense hiç acele etmemişim, ne tuhaf.. Piramitler şöyledir, şu kadar binyıl önce yapılmıştır, bunlar şunların mezarlarıdır felan filan gibi bilgiler yazmayacağım. Zaten herkesin bildiği veya ansiklopedilerde kolayca ulaşılabilecek bilgiler bunlar. Ben oradayken ne hissettiğimi kısaca özetleyim, kendimi küçücük, bir nokta kadar ufacık hissettim. Bu taşların azameti altında ezildiğimi hissettim. Ufff ya yine özledim.

HATŞEPSUT YA DA HATSHEPSUT

2010-03-12T12:03:00.000-08:00

Bloğumun adı Hayallerim ve Mısır ama uzun süredir Mısır hakkında yazmıyorum. Bu biraz bilinçli biraz da yoğunluktan ara verdiğim bir durum. İsterseniz size neden bilinçli olduğunu anlatayım; çünkü ben Mısır'ı çok özledim, daha önceki yazılarımda da bahsetmiştim hani. Bir tarafım orada kalmış gibi. Gitmek istiyorum fakat gidemiyorum. Bu durum beni hayli üzmekte, bundan dolayıdır ki, resimlere bakıp veya orayı anıp üzülmek yerine anmamayı tercih etmiştim.

Ama artık yazmak, anmak ve üzülmek istiyorum.

Evet konumuz Hatşepsut; gitmeden önce hakkında çok şey bilmiyordum. Mısır'ın ilk kadın firavunu olan Hatşepsut, mimariye en fazla önem veren firavun olarak biliniyor. Size daha net bilgi vermek amacıyla Vikipedi'den faydalanıp, yazıyı buraya ekliyorum;

Hatşepsut veya Hatçepsut; Eski Mısır'da 18. Hanedan döneminde hüküm sürmüş kadın firavun. Annesi Ahmose (Ahmos/Yahmos) babası I. Tutmosis'dir (Tutmos/Akheperkhare).[1][2] Hatşepsut'un iktidarda bulunduğu zaman dilimi konusunda çeşitli görüşler vardır. Bunlara göre: En erken M.Ö. 1503 yılında iktidara gelmiş ve en geç M.Ö. 1445 iktidarı son ermiştir.[2]
Üvey kardeşi, babasının Mutnefert'ten olan oğlu II. Tutmosis ile evlenmiştir. II. Tutmosis’in ölümünden sonra hatşepsut kız evlat doğuramamanın vermiş olduğu başarısızlık hissi ile tahtı üvey oğlu III. Tutmosis’e kaptırmamak için dönemin baş rahibi ile bir anlaşma yapar. Ve kendini firavun seçtirir
Evli oldukları dönemde kocası bir dansöz olan Aset`i 2. eş olarak almıştır. İkinci eşle aynı zamanda hamile kalan Hatshepsut 2. kız çocuğunu, Aset ise ilk oğlan çocuğunu doğurmuştur. Bu çocuğu kendi çocuğu gibi seven Hatşepsut, kızlarının kendisinin aksine çok narin kızlar olmasından hoşlanmamıştır.
Uzun süren hakimiyet yılları boyunca barışçı bir politika izleyen Hatşepsut yalnızca isyan bastırmak için sefere çıkmıştır. Aset`in oğlu Tutmose III ün vezirini ve arkadaşlarını öldürmesi üzerine zehir içerek intihar ettiği iddia edilse de bu konuda herhangi bir delil yoktur. Pek çok kaynak Hatşepsut'un kemik kanserinden vefat ettiğini savunur.[2]
Hatşepsut'un, yaklaşık 22 yıl süren iktidarı sonrasında yerine III. Tutmosis geçmiştir.[3]
Tarihte adı kayıtlara geçen ilk kadındır. Mısırın güneyinde bulunan Punt topraklarının keşfedilmesi için on emir vermiştir. kraliçe olduktan sonra bir kral gibi giyinmiş ve takma sakal kullanmıştır. Çünkü çeşitli törenlerde takma sakal kullanmak firavunların geleneğidir.
Hatşepsut her firavun gibi beş ayrı isme sahiptir. Bu beş farklı isim doğum adı, taht adı, Horus adı, Nebty adı ve Altın Horus adı altında toplanır.
Doğum adı: Khnumt-Amun Hatshepsut: Khnumt-Amun: Amun'a bağlı olan. Hatshepsut: Asil kadınların önde geleni Taht adı: Maat-ka-ra: Ra'nın ruhunun adaleti/doğruluğu Horus adı: Wesretkau: Ruhların(Ra'nın ruhlarının) gücü Nebty adı: Wadjrenput: Yılların gelişimi Altın Horus adı: Netjeretkhau: Görünüşün ilahiliği
Hatşepsut'un Dair-El-Bahri'deki tapınak-mezarı Atatürk'ün Anıtkabri'ne mimari yönden ilham kaynağı olmuştur.

Bahsedilen tapınak mezarın birkaç fotoğrafını ekledim. Umarım hoşunuza gider.

Bu arada eklemek istediğim bir konu daha var. Luksor'a gidene kadar hiç Türk'le karşılaşmamıştım. Burada ben fotoğrafları çekerken bir Türk'ün sesini duydum, "şöyle çek, şuna bas" felan diye. Benim için güzel bir süpriz olmuştu. Tatil için kısa bir süre dahi gitseniz, yurtdışında kendi memleketinizden biriyle karşılaşmanız bazen bayağı duygusal olabiliyor:))

KİTAPLAR

2010-03-09T14:16:00.001-08:00

Yeniden merhabalar,

Bu yazımda size özel sektörde çalışmam sebebiyle, aslında çok sevdiğim ama fırsat bulamadığım için üzerine düşemediğim kitap okuma sevdamdan bahsetmek istiyorum.Ne de olsa artık ben bir öğretmenim ve özel sektöre göre kendime daha fazla zaman ayırabiliyorum. Çok sayıda kitap okudum şu son 5-6 ayda. Burada sizlerle okuduğum bazı kitapları paylaşmak istedim.

Ayrıca şundan da bahsetmek istiyorum, belki herkes aynıdır. Bir kitabı bitirdiğim zaman hemen bir diğerine geçemiyorum, önce 2-3 gün bitirdiğim kitabı özümsüyorum sanırım ya da 2-3 gün benim üzerimde etkisi devam ediyor. Ama son okuduğum kitaptan sonra hemen yeni bir kitaba başlamak istedim, çünkü bu son okuduğum kitabın etkisinde kalmak istemedim.

Öncelikle "Yüzüncü Ad"dan bahsetmek istiyorum. Malumunuz Amin Maalouf'un yazdığı. Evet ben bir eleştirmen değilim, ama bir okur olarak okuduğum kitapları eleştirebileceğimi düşünüyorum. Belki ukalalık gibi olabilir, ne de olsa dünya çapında tanınmış bir yazar.

Bilhassa bu kitabı okuyanlara anlatmak isterim derdimi. Şimdi kitabı elinize alıyorsunuz, konu çok güzel hatta çok ilginç, anlatım sürükleyici, konu bir zamanlar Osmanlı Devleti'nin hakimi olduğu topraklarda ve Anadolu'da geçiyor, bu da ilginizi ikiye katlıyor. Peki, bir kitabın (yani Allah'ın yüzüncü adından bahseden bir kitabın) peşinden giden bir adam, yanında iki yeğeni, bir hizmetlisi ve yanında bulunuş amacı farklı bir bayanla kitabın yarısından fazlasına geliyorsun. Sonra değişik sebeplerden dolayı bunlarda birer birer ayrılıyorsun onlardan. Yalnız unutmayınız lütfen kitabın yarısından fazlasında bu diğer 4 kişiden, hayatlarından fazlasıyla bahsediliyor. Sonra kitabın sonuna bu adamı tek başına bırakıyorsun. Peki sormazlar mı adama bu diğer 4 kişi ne oldu diye. Kitabın sonunda bu 4 kişinin akıbeti ile ilgili herhangi bir bilgiye yer verilmemiş. Peki, o dönemde birçok tehlikeleri göze alıp peşine düştüğün kitabı sonunda buluyorsun, neden açıp okumuyorsun. Madem açıp okumayacaktın, okuyucuda neden bu kadar merak uyandırdın kitapla ilgili.

Aynı yazarın Semerkant romanını okudum ondan sonra, kopuk kopuk bilgiler anlatılıyor Ömer Hayyam'la ilgili, Hasan Sabbah'la ilgili. Ondan sonra Ömer Hayyam'ın kendi yazdığı bir nevi günlük ve araştırmalarına dair olan El Yazması bir kitabın peşine düşüyor yine kahramanımız. Tam buluyorsun ve sonra kaybediyorsun, kitabı bulmanda sana yardımcı olan Prensesi de akabinde kaybediyorsun.

Sonra Jack London'ın Martin Eden romanını okudum. Klasik bir "azimli olursan yapamayacağın şey yok" kitabı. Ama Jack London kitabı tasvirleriyle o kadar boğmuş ki gerçekten bazı bölümlerinden sıkılıyorsunuz.

Ahmet Ümit'in Bab-ı Esrar'ını okudum. Şemsi Tebrizi konu edilmiş. Mevlana ile ilgili bölümleri de var. İlginç bir kitap, Elif Şafak'ın Aşk romanını da okumuştum ve Bab-ı Esrar'la çelişen bazı noktaları var.

Tarihi romanlardan Ömer Hayyam, Alamut: Güvercin Gerdanlığı ve Alamut'a Dönüş'ü okudum. Hasan Ali Sabbah ile ilgili bayağı bilgi edindim. Ancak yine Ömer Hayyam, Nizamülmülk ve Hasan Sabbah ile ilgili okuduğum kitapların her biri farklı işlemiş konuyu. Mesela bir kitapta Ömer Hayyam, Nizamülmülk ve Hasan Sabbah'ın medreseden sınıf arkadaşı oldukları ve ilerde kim ünlü biri olursa diğerine yardım edeceğine dair birbirlerine söz verdiklerini yazıyor, başka bir kitapta Hasan Sabbah, Ömer Hayyam'la bir handa karşıaşıp arkadaş olduklarını yazıyor. Yani net olarak bu üç kişi arasındaki asıl tanışıklığın nereden geldiğini çözemedim.

Gelelim son okuduğum kitaba; Elif Şafak'ın "Baba ve Piç". Dün gece bitirdim kitabı, bazı bölümlerine çok kızdım, bazı bölümleri çok ilgimi çekti ama sonu beni mahvetti. Gerçekten üzüldüm, sonu başka türlü bitebilir miydi ya da bitse bu kadar etkiler miydi bilmiyorum. Ama şunu söyleyebilirim ki okunası bir kitap. Romanda geçen brçok şeye katılmasam da tavsiye edeceğim bir kitap.

GÜZEL YER BURALAR

2009-10-13T10:33:00.000-07:00

Haftasonu Ahlat ve Tatvan'a yaptığımız gezintiden kareler. Ahlat'da Selçuklulardan kalma bir mezarlık. Hani bazı sınavlarda veya yarışmalarda çıkar "Eski Türklerde mezar taşlarının adı ve işlevi" diye. Balbal diye hatırlıyorum adını. İşte o mezarlıkta Balbal benzeri mezar taşları vardı.

Bir de bolca Alıç Ağacı, bilir misiniz Alıç meyvesini? Ben bayılırım. Benim ziyaret biraz amacını aştı ama en azından bu yılda Alıç'ı Ahlat'da yemek kısmetmiş.

İşte o mezartaşlarından bazıları, çok geniş bir arazide yüzlerce var bu taşlardan. Üzerinde Arapça dualar yazıyor.

Gökyüzünün öfkesini resmetmek istedim. Acaba siz de farkedebildiniz mi? Gerçi gece biz bu öfkenin en şiddetlisini yaşadık. Zannediyorum kaldığımız yere yakın bir yere yıldırım düşmüş olacak ki büyük bir gürültü ve sarsıntı ile uyandık. Hayatımda ilk defa bu kadar şiddetli birşimşek çakması ve yağmur gördüm. Allah ikincisinden esirgesin, tam manasıyla korkunçtu. Sabaha kadar uyuyamadık ve sonradan korkunç geceden kalan gökyüzünü fotoğraflamak geldi aklımıza.

Bu resim ile anlatmak istediklerim çok derin. Öncelikle huzur, sessizlik, yalnızlık.... Evet Van Gölü'nün kıyısındayım. Tablo gibi bir manzara, inanılmaz güzel. Saatlerce oturabilirsiniz, hem de sıkılmadan.

Van Gölü'nün en büyük göl olma özelliği dışında başka özelliklerini de öğreniyoruz gün geçtikçe. Bunlardan biri de sodalı olması. Resimde gördüğünüz o beyazlık sodadan kaynaklanıyor.

Van Gölüne dizlerimize kadar girdik aslında tam girmek isterdik ama su gerçekten çok soğuktu. Girdiğimizde sodanın suya vermiş olduğu kayganlığı hissedebiliyorsunuz. Ayrıca sudan çıkınca da beyaz beyaz toz gibi bazı kalıntılar kalıyor. Cilt hastalıklarına iyi geldiği söyleniyor buralarda ama ne derece doğru bilemiyorum. Eğer yazın burada olursam test edeceğim.

BİTLİS - ADİLCEVAZ YENİ GÖREV YERİM

2009-09-28T13:15:00.000-07:00

Burası Van Gölü, bakınca deniz gibi.... Bu da benim şansım Adilcevaz Van Gölünün yanında. Sabah kalkıp bu manzarayı görmek gerçekten güzel.

Bu Cami mimarisinden de anlaşılacağı gibi Selçuklulardan kalma. Adilcevaz'a Selçukluların bir hediyesi, Bitlis'ten gelirken sizi ilk bu Cami karşılıyor.

Burası da Bitlis'ten bir görüntü, Bitlis'deki 5 minareden biri ve bir Kümbet.

Bu da 2. minare ve yime bir Kümbet. (Diğer 3 minareyi ilerleyen zamanlarda ekleyeceğim:)))

İşte yeni adresim, yeni görev yerim ve yeni hayatım.

Üniversiteyi bitirdikten sonra başladığım özel sektöre eylül ayı sonu itibariyle son vermiş olup, KPSS sınavından aldığım çok da tatmin edici olmayan puanımla Bitlis'in Adilevaz ilçesine öğretmen olarak atandım. 7 yıl süren özel sektör hayatı, yaz-kış, gece-gündüz, yurtiçi-yurtdışı derken, birden kendimi bir arkadaşımın da tabiri ile "Doğu Anadolu'nun doğusunda" buldum. Türk bayrağının dalgalandığı her yerde görev yaparım bilinci ile kalktım geldim. Küçük bir şehrin, küçücük ilçesinde yeni düzenimi kurmaya çalışıyorum. Kendimi şanslı hissediyorum ki bu küçücük ilçe Van gölünün kıyısında, yani anlıyacağınız başımız nehir ayağımız göl.

Bitlis'in ve Adilcevaz'ın birkaç fotoğrafını ekliyorum.

HAYAT ÇOK GARİP

2009-08-19T05:53:00.000-07:00

Merak ediyorum, acaba hayatı benim gibi korkakça yaşayan başka biri var mıdır, diye. Hayatta çelişkilerden korkan, ya ...... ya da ........, demekten çekinen başka insan var mıdır?

Alternatifli olmak güzel ama ben hep bundan korkmuşumdur. Bir şeyi çok istersiniz, tabiii sadece istemek yetmez, istediğiniz şey için bazen insan üstü bir gayret de gösterirsiniz. Geceler boyu dua edersiniz. Sonuçta istediğiniz şey olmaz. Aradan zaman geçer ve siz o istediğiniz şey olmaan hayata devam edersiniz. O istediğiniz şey sizin olmadığı için hayatı idame ettirme noktasında da pek bir etkisi olmayacaktır. Yani siz hayatınıza devam ediyorsunuzdur. Sonra belki o istediğiniz şeyle eş değer ya da daha güzel bir fırsat çıkar karşınıza. Hem de öyle çok fazla emek vermeden, kendiliğinden gelir. Mutlusunuzdur aslında. Peki ya aynı anda o yıllar önce istediğiniz şey de birden karşınıza çıkarsa! o zaman ne olur?

İşte benim son durumum, ya .......... ya da.................. Bu nasıl bir oyundur, zamanlamadır, düzendir veya her neysedir anlayamadım ama hayat bana güzel olan şeyleri ardarda vermeye başladı. Mesele tercih edebilmek.

İŞ GÜÇ- LİBYA SON

2009-05-25T00:18:00.000-07:00

Uzun zamandır yazamadığımı farkettim birden. Kafamı kurcalayan bir sürü bit yeniğinin arasından sıyrılıp tekrar yazıyorum.

Libya ile ilgili son resimeleri de buraya ekledikten sonra bu konuyu kapatıp tekrar Mısır'a, Kahire'ye dair yazılarıma devam etmeye çalışacağım.

Libya ile ilgili söyleyeceğim son cümlelerim ise; gidilesi, görülesi bir yer. Ne amaçla giderseniz gidin, ister iş için, ister gezmek için kesinlikle pişman olmayacağınızın garantisini veriyorum. Evet Libya diğer Arap ülkeleri gibi tanıtmamış kendini, zaten diğer Arap ülkelerinden de çok farklı, ama bu demek değildir ki gezilecek, görülecek yerleri yok.

15 günlük Trablus maceram da beklentilerimin üstünde çok güzel geçti. Allah bir daha gitmeyi nasip eder mi bilmiyorum ama tekrar gitmek isteyeceğim bir yer.

UYUM SORUNU YAŞIYORUM

2009-04-17T00:22:00.000-07:00

Al Kabir Otelinin lobisi, oradaki son akşamım...

Ve yine Arap çocuklar, bu defa toplu :) Okulların fuara olan ilgisi güzeldi. Birkaç okul fuara getirdi öğrencileri.

Bu adam çok komikti ya. Saçlar bildiğiniz kıvırcık ve kabarık, şirin bir yüz. Fasih Arapça konuşmuyor, o yüzden iletişimiz iki cümle ile sınırlıydı. Ben ona "Keyfe halek" yani "Nasılsın" diye sorardım. O da bana "Mie Mie" yani "yüzde yüz" diye cevap verirdi.

Evet, uyum sorunu yaşıyorum. İyi mi kötü mü bilmiyorum ama uyum sorunu yaşıyorum.

Ne zaman yeni bir yere gitsem hemen oraya uyum sağlıyorum hiç yadırgamadan. Hemen insanlarla dost oluyorum, hemen bulunduğum ortama alışıyorum. Oradan ayrılınca da tabi üzülüyorum.

Libya'ya gitmeden önceki halimi düşünüyorum da, aslında korkarak gitmiştim. Ama ne yapayım, ülke kapalı bir ülke, kimse Libya hakkında doğru dürüst birşey bilmiyor. Açmamışlar dünyaya kendilerini, ifade edememişler kendi duruşlarını. E biz de ne yapalım kulaktan dolma bilgilerle, korkarak gittik oraya. Bize söylenen, ama şunu giyme, şunu yapma, şunu söyleme gibi telkinlerle, eyvah ne yapacaz hem de 10 günden fazla kalacaz orada, her hareketimizi nasıl kontrol altında tutalım diye düşünerek gittik Trablus'a. Sonucu size son birkaç yazımda anlatmaya çalıştım. Tamamen şok yaşadım, Libya hiç anlatılan gibi değil.

Yukarda kendi duruşlarından bahsettim ya, bu konuyu biraz açmak istiyorum. İşim gereği birçok Arap ülkesinde tanıdıklarım var. Araplar karakter olarak bazı benzer özellikler taşır aslında, şimdiye kadar doğru dürüst bir birlik kuramayıp, hala yerlerinden kovulmak istenen Arap ülkelerinin olduğunu düşünürsek, bunun sebebinin Arapların genlerindeki bu ortak özellikten kaynaklandığını düşünüyorum. Örnekle açıklamak gerekirse, Irak'ın parça pinçik dağılışını izlemeleri ve şuan hala güncel olan Filistin'in durumu açıkça kanıtlıyor gibi. Yani Arapları iyi tanıdığımı düşünüyorum.

Ama Libya beni gerçekten şaşırttı, Libyalıların duruşu diğer Arap ülkelerine göre biraz daha farklı. Mağrur insanlar bir kere, tenezzül etmiyorlar birçok şeye. Yalnız bence ufak bir sorun var ki o da Libya göç alan bir ülke, diğer Arap ülkelerinden çok gelen var. Umarım bu göç durumu kendi duruşlarını değiştirmez, gelenlerden etkilenmezler.

Ne diyordum ben nereye geldim. Kendi uyum sorunumdan bahsediyordum değil mi? Evet Libya'ya gittim ön yargılarla hem de ve hemen oraya da uyum sağladım. Daha önce Kahire'ye gidip uyum sağladığım gibi. Çok mu uyumluyum, ya da çok mu iyi niyetliyim, yok yok ben çok safım ya. Neyse oradan birkaç resimle daha güzelleştireyim bu yazıyı da :)

ALİ AL KİLANİ

2009-04-13T16:33:00.000-07:00

Ali Al-Kilani şahsına münhasır bir kişilik, bir şair, karizması hat safhada bir adam. Ayrıca Libya Radyo Televizyon Kurulu Başkanı.

Bu kişiyle ilk tanıştığımda şair olduğunu bilmiyordum. Bana orada birçok konuda yardımcı olan Cem Sucu adındaki Fuarda görevli bir tercüman arkadaşımız bana onu sadece Radyo Televizyon Kurulu Başkanı olarak tanıştırmıştı. Şair olduğunu, şarkı sözü ve şiirler yazdığını sonradan öğrendim.

Fuardaki bizim Türk Bölümünün ilerisindeki binadan hergün bangır bangır bir müzik sesi duyuyordum, birgün merak ettim ve girdim içeri bu nedir diye. Müzik Saddam Hüseyin'in idam edilişi ile ilgili bir DVD idi. (Tabi ben bu oluşumun sahibinin, yani Saddam Hüseyin'e bu jesti yapan kişinin Ali Kilani olduğunu sonradan öğreniyorum.) Arkadaşlar kesinlikle tavsiye ediyorum ki eğer bu DVD'yi bulursanız alın. O DVD'nin bende uyandırdığı duygu garipti. Yani biz Türkler olarak komşumuz Irak'ın yaşadığı acıları tam anlayamamışız. Evet orada bir savaş var, (ve aslında bence bu savaşın tek suçlusu Irak'a sonradan Demokrasi getirmek için! giren devlet değil) ve biz Türkler olarak çok şükür ki savaşlardan yıllardır uzağız. O yüzden orada yaşanan çaresizlikleri eğer bizim Saygın Medyamız! Tv ekranlarına taşırsa görebiliyoruz. Bir savaşın ne kadar acı olduğunu, küçücük çocukların cesetleri başında duran ailelerinin, korkudan ve savaşın içinde olmanın verdiği o çaresizlikten dolayı çocuklarına bir mezar bile hazırlayamayıp belki yasını bile tutamadıklarını, bilhassa erkeklerin çıplak bırakılıp haysiyetleriyle, onurlarıyla oynandığını biz tam anlamıyla hayal bile edemiyoruz sanırım. Anlatmak istediğim şu ki bizim medyamızda gösterilmeyen birçok görüntüyü o DVD de görebilirsiniz. Ama bakabilir misiniz bilemiyorum. Ben gördüm ama bakamadım, başı kopuk cesetler, toprağın altından çıkarılan ve uzun süredir orda olduğundan olsa gerek katılaşmış bebek cesetleri... Yarabbim bu çok büyük bir acı, inanın şu an düşünmek bile ürpertiyor beni.

Lütfen bulun ve izleyin, Türkiye'de bulabilir misiniz bilmiyorum. Ama ben Libya'dan ayrılmadan önce size temin edebileceğiniz bir adres bulmaya çalışacağım.

Şunu da söylemek istiyorum ki, ben Saddam Hüseyin'in asılma görüntülerini daha önce izlememiştim. Dikkatimi çeken nokta şu oldu Kelime-i Şehadet getirirken bitirmesini beklemeden idam edilip düşürülmesi. Saddam Hüseyin'in iyiliği veya kötülüğünü tartışmıyorum kimseyle ama bir dönem başkanlık veya diktatörlük yapmış bir insanın en azından ölürken Kelime-i Şehadetini tamamlaması beklenmeliydi. Bu benim şahsi görüşürüm.

Ali Al Kilani'in neden böyle bir DVD hazırladığı hakkında bir fikrim yok.Üstelik öğrendiğim kadarıyla bütün masraflarının da kendi karşılamış. Bugün Salı, sabahın 03:00'ü Çarşamba günü sabah buradan ayrılıyorum eğer gitmeden önce kendisiyle bir kez daha görüşebilirsem mutlaka soracağım bunu ve sizlerle de paylaşacağım.

Neyse çok uzatmayayım gelelim asıl konumuza, Ali Al Kilani geleneklerine bağlı, vatanını ve milletini çok seven, duygulu, sevecen, mütevazi, kibar bir beyefendi. Libya'da tanıştığım Türk ve yabancı insanlar arasında saygı duyduğum biri olarak, ömrümün sonunda kadar unutmayacağım bir kişilik.

Kendisiyle resim çektirme isteğimi kırmayarak, Fuar alanına kurdurduğu ve adına "Naca'a" dediği çadırda çekilen resimlerimizi üste ekliyorum.

BENCE LİBYA

2009-04-12T04:19:00.000-07:00

Gece geç vakitte yediğimi yemekleri sindirmek için Al Kabir otelinn önündeki parkta gezinti yaparken çekildi bu resim.

Fuar alanında bu yavru ceylanla fotoğraf çekinmek ücrete tabi. Ama ben bu hayvana çok acıdım ya.. doğal ortamında kalması tarafıyım.

Veeeee bu da bir bedevi çadırı. Burayla ilgili daha detaylı açıklama yapacam.

Bugün kötüyüm, hem de çok. Nedenini bilyorum ama serde erkelik var yediremiyorum kendime.

Üzgünüm çünkü burayı çok sevdim ve bugün fuarın son günü sanırım birkaç gün daha kalacağız ama yinede sona yaklaşıyoruz. Burada asla hayatım boyunca unutamayacağm insanlarla tanıştım. Onlardan ayrılacağım için üzgünüm ve belki bir daha hayatımın sonuna kadar göremeyeceğim için üzgünüm. Söylemek istediğim birçok şeyi dillendiremediğim için üzgünüm. Üffff üzgünüm ya, böyle olmamalıydı ama üzgünüm.

Ama ben buraya güzel fotoğraflarımı ekleyeceğim, hüznümü değil mutluluğumu paylaşacağım sizinle.

AL KABIR HOTEL TRIPOLI

2009-04-11T02:10:00.000-07:00

Bu resimleri çektğimde yağmur yağıyordu. Halbuki ben bu aylarda Libya'ya yağmur yağmadığını sanıyordum.

Ben hep önyargılarla yaşıyormuşum meğer. Libya için neler düşünürken nelerle karşılaştım. Benim için tamamen süpriz oldu burası.

Buranın farkı havaalanında başladı. Küçük bir havaalanı ama herşey çok nizami, sokakları temiz, insanları nazik. Trafik düzenli, yola ayağınızı attığınızda arabalar duruyor ve size yol veriyorlar.

Fuar şirketi bize Al Kabir Oteli ayarlamış. Burası bir devlet oteli, çalışanlar memur. Ufak tefek aksaklıklar var ama güzel, ismi gibi büyük, manzarası harika bir otel. Buraya benim odanın balkonundan çektiğim birkaç resmi ekliyorum.

LİBYA'YA SEYAHAT

2009-03-28T07:17:00.000-07:00

Arkadaşlar, salı günü Libya, Trablus'a gidiyorum. 10 gün sürecek bir fuara katılıyoruz. Trablus hakkında, 1911 Uşi antlaşmasıyla İtalya'ya bıraktığımızdan başka bir bilgim yok.

Sosyal hayat, iklim hakkında bilgisi olan varsa bana yazsın lütfen.

KAHİRE'DE BİR AKŞAM YEMEĞİ

2009-03-28T06:46:00.000-07:00

Kahire'de iş yaptığımız Hamada Agawany isimli müşterimiz bizi evine yemeğe davet etti. Biz ne kadar ısrar ettiysek de gerek yok diye, onun ısrarı bizimkini bastırdı ve evine gitmek zorunda kaldık. İş yerinden çıktığımızda neredeyse saat 21:00 sularıydı, evine vardığımızda saat 22:00 ve yemeğe oturduğumuzda ise saat 23:00 gibiydi.

Yine bizim İç Anadolu insanının tabiriyle bizi "Yat-Geberlik" yemeye davet etmiş meğerse. Neyse yemekler inanılmazdı. Zannediyorum ki bizim yerel yemekleri yiyemeyeceğimizi düşünerek (ki haklı bir düşünce bu) deniz mahsullerinden seçmişti mönüsünü.

Yengeç çorbasıyla başlayıp, karidesle bitirdiğimiz ve masadan gece 00:30'da kalktığımız bir yemekti.

Detaylar için bakınız üstteki 3 resim.

TABİİİ Kİ ÇOCUKLAR

2009-03-23T07:13:00.000-07:00

Daha önceki yazılarımda da yazdığım gibi Arap çocukları çok tatlı oluyor, aslında bütün çocuklar çok güzel ve saflar. Bu seyehatimde de çocukların güzelliğini, şirinliğini resmetmek istedim. İşte size iki resim daha.

OOOOLEEEY, YUPPPPPİ, HEYYYOOOOO

2009-03-21T07:30:00.000-07:00

Neredeyse 1 yıl sonra Allah bana tekrar nasip etti ve ben tekrar Mısır'a gittim. Bu sefer gezi değil iş içindi gidişim. İlk başta 3 gün olarak planlanan ve işlerin yoğunluğu dolayısıyla 1 haftaya uzattığımız bir gezi.

Yeniden Kahire'de olmak çok güzeldi ve eğer işler istediğimiz gibi giderse daha sık Kahire'de olmak düşüncesi de çok güzel.

Arkadaşlar Kahire tutkumu şöyle anlatayım ; Kahire benim için ikinci İstanbul oldu. Benim çocukluğum İstanbul'da geçti. Şu anda Kayseri'de yaşıyorum ve İstanbul'da yaşamadığım için de çok mutluyum. Yaklaşık yılda 2 yada 3 defa İstanbul'a iş dolayısıyla gidiyorum. İşte bir hafta, 10 gün ne kadar kalmam gerekiyorsa kalıp dönüyorum. İstanbul bana böyle güzel, zaman zaman gidip ziyaret edip, geri dönünce güzel. Orada yaşamak bana hiç cazip gelmiyor. Sakin, gürültüsüz, düzenli bir şehirde yaşamak bana daha güzel ancak bazen İstanbul'u o kadar özlüyorum ki, gürültüsünü, trafiğini, canlılığını. bu kısa seyehatlerde de o özlemimi giderip dönüyorum.

Geçen sene Kahire'den döndüğümde de, İstanbul için hissettiğim şeyleri hissetmiştim. Özledim ya, burnumda tüttü Kahire. Ne varsa sanki elin memleketinde, bende oraya karşı bir yakınlık, bir özlem bu nedir ben de anladım.

Neyse bir kaç resimle bu seyehatimi anlatmaya çalışayım.

İLGİ ÜZERİNE YENİDEN

2009-03-21T07:23:00.000-07:00

Bloğumda resmini yayınladığım, o güzel Arap kızının diğer resimlerini de ekliyorum. Lütfen maşallah deyiniz:)

NİL

2009-02-21T06:05:00.000-08:00

İlk günüm, Mahmut Raşid'le tekne gezintisi sırasında.

Bulmacalarda sıkça çıkan "dünyanın en uzun nehri hangisidir?" sorusunun cevabıdır "Nil". Ama tabii ki Nil'in Mısırlılar için önemi bundan daha büyük. Doğu Afrika'dan doğup Mısır'ı boydan boya geçip Akdeniz'e dökülen kocaman bir nehir. Mısırlılar, ülkeyi boydan boya geçen bu nehrin etrafında yerleşim yerleri kurmuşlar. Geri kalan arazi çöl zaten.

Nil üzerinde tekne kiralayıp gezinti yapabiliyorsunuz. Dolayısıyla Nil nehri Mısırlılar için başlı başına bir geçim kaynağı. Kenarlarında lokantalar, çay bahçeleri felan var. Orada saatlerce otursanız da ilginçtir ama sıkılmıyorsunuz.

FARKETTİĞİM KÜÇÜK ŞEY

2009-02-16T06:30:00.000-08:00

Ben küçük ayrıntılara takılan biriyim, örneğin; hani küçükken çizgi filmler vardı, sanırım Japon menşeili (Belki hala öyledir ama takip edemiyorum.) O çizgi filmlerde hiç dikkat ettiniz mi, çizgi film kahramanlarının gözleri kocaman olur, hani bizim iç anadolu insanının tabiri ile "tokaç gibi" olur. Bu çocukluğumda çok ilgimi çekmişti. Sonra duruma şöyle bir yorum getirdim, Japonların gözleri küçük olduğundan ve büyük gözlere özentileri olduğundan çizgi filmlerindeki karakterleri hep büyük gözlü yapıyorlar. Bu konuda herhangi bir bilgisi veya araştırması olan varsa bekliyorum.

Şimdi gelelim bunu ben niye anlattım; Kahire'de hangi mağazanın vitrinine baksam, hani şu elbise giydirilen cansız mankenler varya, inanılmaz derecede zayıf olanlar kullanılmış. Ayrıca üstüne elbise giydirildiği zaman da elbise arkadan iğnelerle tutturulup daha zayıf görünmesi sağlanmış. Şimdi benim buradan çıkardığım sonuç nedir? Arap kadınları inanılmaz güzel kaşları, gözleri.... Ancak çok kilolular, dolayısıyla kendi kadınları çok kilolu olduğundan ve zayıflığa bir özentileri olduğundan dolayı bunu yaptıklarını düşünüyorum.

KADİM AL SAHİR ya da KATHEM AL SAHİR

2009-02-03T23:34:00.000-08:00

Bu sanatçıyı tanımayanlar için kısaca bilgi vereyim isterseniz. Kadim Al Sahir (Türkçe'de Kazım El Seher diye geçiyor) Iraklı bir sanatçı. Arapların en çok album satan sanatçılarından, 2002 BBC Ödüllüne layık görülmüş bir romantik adam. Şarkılarını Fasih Arapça söylüyor, benim için de önemli olan yanı bu. Melodileri biz Türklere çok yakın, bazı şarkılarının müziğini duyunca Türk Müziği diye düşünebilirsiniz.

Buraya onun bir videosunu ekliyorum umarım beğenirsiniz. Benim favori şarkılarımdan biridir bu Yadukhi (Ellerin)...

HASAN ŞAŞ

2009-01-22T00:23:00.000-08:00

Çok ilginç bir konudur bu yaa. Biliyor musunuz Mısır'da herkes Hasan Şaş'ı tanıyor ya da ismini biliyor ama kim olduğunu bilmiyor. Bu konuda derin bir araştırma yapamadım ama sanırım Dünya Kupası sırasında tanıdılar Hasan Şaş'ı. Nereli olduğumu soranlara Türk'üm dediğimde "oooo Hasan Şaş yavaş yavaş" diyorlar. İnanamadım ya, herkes ama istisnasız.

ŞELLALE

2009-01-21T03:24:00.000-08:00

Yazılışının "Şelale" olduğunu biliyorum ama Araplar "Şellale" dedikleri için böyle bir başlık attım.

Gittikten 3 gün sonra orada tanıştığım Hamada ile Piramitlere gittik. Hamada oralı, benim kaldığım otele çok yakın bir restorantı var. Sağolsun Kahire ve eski Mısır tarihi ile ilgili bana çok bilgi verdi:) Piramitleri gezdikten sonra bana bir yer anlattı. "Şellale" adı verilen bu yer çok güzel ve çok ilginçmiş. Kendisi de daha önce gitmemiş, ona da gidenler anlatmış güzelliğini. Kaynağının neresi olduğu bilinmeyen su yukardan akıyormuş. Bana oraya gitmeyi teklif etti. Ben de turistim zaten, oraya gezmeye gitmişim. Kabul ettim tabii ve "Şellale"ye doğru yola koyulduk Hamada'nın arabasıyla.

Sonuç işte resimdeki gibi; "Şellale" diye abarttığı yer 2-3 metre yüksekten akan bir derecik. Acaba bizim Manavgatı görseler ne yaparlardı diye düşündüm. Hele de bizim Kayserimizde bulunan Kapuzbaşı Şelalelerinin dağın içinden çıkıp gürül gürül aktığını görselerdi, nasıl bir heyecan duyarlardı kimbilir.

ARAP KIZI

2009-01-20T23:33:00.000-08:00

Arap kızı dedim ama, kafamızda oluşturduğumuz Arap kızına hiç benzemiyor değil mi?

Mısır'ı Piramitlerden ve Kahire'den ibaret olarak düşünmediğimden ve Mısır tarihinin başka şehirlerdeki kalıntılarını görmek istememden dolayı, Luxor'a gitmeye karar verdim. Kahire'den trenle 10 saat. Giza garına gittim ve 2. sınıf bir bilet aldım Luxor'a. Orada edindiğim bazı arkadaşlar duruma şiddetle karşı çıkmıştı, 10 saat ne yapacaksın çok yorucu olur felan diye. Ama ben tren yolculuğunu çok sevdiğimden ve yolculuk esnasında uyuyabildiğimden dolayı 10 saatlik tren yolculuğu bana gayet hoş gelmişti. Tabi ben bunu Türkiye standartlarını düşündüğüm için söylüyorum. Tren'e bindikten sonra bazı şeyler tabii ki daha da netleşiyor. Birincisi Luxor neden 10 saatlik bir mesafede, çünkü tren çok yavaş gidiyor. İkincisi arkadaşlar neden yorucu dedi, çünkü trende uyumak imkansız. Lambaları kapatmıyorlar ve Vagondaki insanlar çok yüksek sesle konuşuyorlardı. Bir de yanımdaki 3 soytarı tabii uyumamam için gayet yeterli bir sebepti. Internette dolaşan bir video izlemiştim. Arapların şaka anlayışlarıyla ilgili ve yok yaa, bu kadar da olmaz demiştim. Ama o 3 soytarıyı görünce videodakiler çok masum kalıyor inanın. Neyse bu konuya daha sonraki yazılarımda tekrar döneceğim.

İşte bu kız benim o trende gördüğüm bir çocuk. Allah nazarlardan saklasın, yüzbin kere maaşallah.....

ARAP ÇOCUKLAR

2009-01-20T23:08:00.000-08:00

Oradayken dikkatimi çeken başka birşey de Arap çocuklarının çok güzel oluşu. Nerede gördüysem fotoğraflarını çektim. Çocukların aileleri de bu durumdan çok hoşnuttu. Fotoğraf çekilecek diye çocukların saçlarını felan düzelttiler. Birkaçının resmini ekliyorum, yalnız bir favori resmim var onun açıklamasını da yapacağım.

İLK GÜNÜM

2008-12-23T01:25:00.000-08:00

İstanbul'dan büyük bir heyecanla bindiğim uçak Kahire havaalanına yaklaştıkça benim heyecanım dah da artıyordu. Hayallerimde yaşattığım o şehre nihayet gidiyordum.

(Nisan 17'de arkadaşlarım gitmeden önce bana bir eğlence tertip etmişlerdi. Aslında bu bir bahaneydi biz eğlenmek için bahane arayan bir gruptuk zaten. O akşam inanılmaz bir yağmur yağıyordu, gök gürültülü ve sağanak yağışlı. Hava çok soğuktu. O gece yola çıktım ve İstanbul'a geldim, İstanbulda aşırı soğuktu. Dolayısıyla ben de kendi memleketimin havasına göre seçmiştim kıyafetlerimi:)

İlk hata buydu; Kahireye indiğim zaman kıyafetim beni boğuyordu sanki. Gitmeden önce Türkiye'den ayarlamıştım kalacağım oteli, internete verilen resimler arasında en temiz ve en nezih gördüğüm bir oteli seçmiştim üstelik fiyatı da çok uygundu. Onlarla iletişime geçtim ve beni havaalanında karşılayacaklarını söylediler. İndiğim zaman gerçektende ismimin yazılı olduğu tabelayı gördüm, genç bir arkadaş beni havaalanından alıp kalacağım otele götürdü.

İşte ilk saatlerimi kabusa dönüştüren o gerçek, otel tam anlamıyla hayal kırıklığıydı. Otel denilen yer 15 katlı bir binanın 8. katıydı. fiyatının neden uygun olduğunu daha iyi anlıyordum. En lüks, en konforlu odasını seçmiştim. Küçücük bir oda, odanın yarısını kaplayan bir yatak, küçük bir televizyon ve eski köy evlerinde bulunan oda içinde "çağ" adı verilen banyo türü bir banyo... Resimlerden çok çok farklıydı. Hayır dedim ben burada kalamam (Neden olduğunu da ilerki yazılarımda anlatacağım.) Yer olarak da kötüydü üstelik. Tahrir Meydanına çok yakın, bütün kalabalığın, gürültünün olduğu bir yer. Aslında bu özellikleri bir çok kişi için tercih sebebi olabilir merkezi bir yerde olduğu için. Ama ben daha sakin bir yerde kalmayı tercih ediyordum.

İşim gereği orada tanıdığım biri vardı, adı Mahmud Raşid. Hemen onu aradım, Kahire'de olduğumu söyledim. Sağolsun hemen geldi ve kısa bir Nil gezintisinden sonra başladık bana uygun bir otel bulmaya. Tabii ki bulduk ve aynı gün otelimi değiştirdi. Bu arada oraya ödediğim ücrette yanmıştı. Olsun artık güvendeydim.

Üstteki fotoğraf oradaki kurtarıcım Mahmud Raşid'in fotoğrafı. Nilde tekne gezintisi sırasında.

HAYALLERİM VE MISIR

2008-12-22T12:35:00.000-08:00

Neden bu başlık......

Çünkü Mısır benim ilkim, herşeyde ilkim hem de.

Küçüklüğümde ne zaman Mısırla ilgili, piramitlerle ilgili bir film ya da bir belgesel görsem "bir gün ben buraya gideceğim" derdim. Dünyadaki herkese sorun, en çok görmek istediğiniz 10 yeri yazın diye sorun mutlaka ilk 5'in içinde Mısır vardır.

Ve sonunda 2008 Nisan'da Allah bana nasip etti ve ben Mısır'a gittim. 14 gün üstelik, tek başıma, turist olarak ve turist bir bayan olarak tek başıma gittim. Gitmeden önceki duyduğum önyargılı insanların kötülemelerine rağmen yalnız gittim. İnanın bana tek kötü bir hatıram dahi yok. İlk gün yaşadığım otel sıkıntısı dışında. Herşey o kadar güzeldi ki, süprizlerle doluydu.

Bu blogda Mısır da geçirdiğim 14 günü anlatmaya çalışacağım. Şunu da söylemeden geçemeyeceğim blog oluşturmaya karar vermem Sevgi Shawky adlı blogger sayesinde oldu. O kadar güzel anlatmış ki, kıskandım açıkçası:) Ben de paylaşmak istedim 14 günlük Mısır Maceramı.